Indo-rock is voornamelijk instrumentale Rock 'n' Roll, uitgevoerd door muzikanten afkomstig uit het voormalige Nederlands-Indi. Deze muziek werd aan het eind van de 50-er jaren gespeeld door Indische en Molukse muzikanten en genspireerd door de rock 'n roll-muziek uit de Verenigde Staten van Amerika en de instrumentale muziek van The Shadows, The Ventures en The String-A-Longs. Afkomstig uit een totaal andere muziekcultuur, waren deze artiesten qua podiumpresentatie maar vooral door hun technische begaafdheid uitstekend in staat om het hart en de ziel van de Rock 'n' Roll aan het Nederlandse en Europese publiek te laten horen. Hoewel deze muziek vooral van half jaren vijftig tot half jaren zestig, met een bloeiperiode in 1960-1963 werd gespeeld, is de stijlnaam 'Indo Rock' in 1975 door liefhebbers van het genre verzonnen en pas in de 80-er jaren algemeen bekend geworden. Specifiek voor de manier van spelen van de Indische bands was onder andere de zgn. 'Gadahngang' (d.i. het tokkelen), dat afkomstig was uit de krontjongmuziek, en de dubbele slag in de afterbeat. Een extra ritmegitarist of soms 2e sologitarist ondersteunde de sologitarist met versterkte accenten, tegenritmes of zwaardere baslijnen over twee of drie snaren gespeeld. In de jaren na de onafhankelijkheidsverklaring van Indonesi kwamen Nederlanders, Indische Nederlanders (ook wel Indo's genoemd) en 'Inlanders' die aan de kant van het koloniale regime hadden gevochten, naar Nederland. In de grauwe jaren vijftig, de jaren van wederopbouw, was muziek algauw een aangename afleiding. De nieuwste muziekstroming uit de Verenigde Staten omstreeks 1955, de Rock 'n' Roll, werd snel geadopteerd door muzikanten afkomstig uit het huidige Indonesi. Bekend met Amerikaanse muziek als Country en de experimenten van gitarist Les Paul, wisten deze muzikanten ook de Rock 'n' Roll snel op te pikken. Indo Rock was geboren. Aan het eind van de jaren tachtig ontstond er een nieuwe opleving van de indorock.